به یادنام ایرج افشار (۱)
به یادنام ایرج افشار (۱) هجدهم اسفند ۱۳۸۹، ده سال پیش چنین روزی ایرج افشار جهان را پس سر گذاشت و تن و جانش از تکاپو ایستاد.ایرج افشار، کوششی مرد فرهنگ و تاریخ ایران، نویسنده، روزنامه‌نگار، نسخه جدید‌شناس، ایران‌شناس و پژوهشگری تمام عیار بوده و هست. علاوه بر تحقیقات کتابخانه‌ای و اسنادی، تکه تکه خاک ...
به یادنام ایرج افشار (۲)
به یادنام ایرج افشار (۲) روزی از روزها، شماره‌‌ی آقای افشار را یافتم و تماس گرفتم که می‌خواهم کتابی درباره کاشان و سیاحان بنویسم و جزوه‌ای فراهم کرده‌ام. گفتند فلان روز بیا تهران.با عطیه راد رفتیم دانشگاه تهران، میان کتاب‌هایی که به کتابخانه هدیه کرده بود پشت میزی نشسته بود و هشت ده دختر و پسر جوان،...
به یادنام ایرج افشار (۳)
به یادنام ایرج افشار (۳) افشار و شادی با کاشان بودن ایرج افشار، به تکه تکه سرزمین و مرز و بوم ایران عاشق بود، به کاشان و مناطق پیرامونی آن هم عشق می‌ورزید و از شادی با کاشان می‌گفت.ایرج افشار، منوچهر ستوده، احمد اقتداری بیشتر این سال‌ها و‌ سالی هم با شفیعی کدکنی و چند تنی دیگر، در بازگشت از سفر اسفن...
شهری که دوچرخه‌راه ندارد
شهری که دوچرخه‌راه ندارد. ایجاد خطوط ویژه و داشتن دوچرخه راه‌های ایمن ، حق طبیعی شهروندان است. کاشان، شهر نخستین‌ها، شهر رویدادها، شهری که مدیران شهری، شهرسازان و و فراوانی از مهندسانش، تمایلی به استفاده از دوچرخه ندارند، از فقدان فرصتات شهرسازانه برای دوچرخه‌سواران رنج می‌برد. تغییر در فضای شهر و ب...
به روشنای بهار
به روشنای بهار لابد هزاران سال چنین بوده است که ما نیز در ناخودآگاه‌مان، به روشنای بهار دل می‌بندیم. می‌خواهیم خانمان و زندگی‌ را به تازگی، تازه کنیم و دل به امید بسپاریم که بهترین بشود. بشود برای همه‌ی آدمیان. مادران این سرزمین، این پاکی و روشنی خواهی را پسین سال‌های گهواره‌ به فرزندان‌شان می‌آموزن...
شاهنامه، هویت دیرینه‌ی ما
شاهنامه، هویت دیرینه‌ی ما همیشه خوانده‌ایم، شاهنامه، گرامی‌ترین و ارجمندترین اثر ادبی، تاریخی و گواه روشنی از هویت ملی چندهزاران ساله‌ی ایران زمین است.گرامی اثری از قصه و تاریخ، نقل و افسانه که حکیم خردورز طوس، فردوسی بزرگ گرد آورد و به خیال و خرد خویش در آمیخت و به تابناکی و شگرفی فزون‌تر از شصت هز...
در حوالی فین
در حوالی فین سال‌های کودکی آمده بودم قریه‌ی فین بزرگ، به همین زیارت شازده‌ هادی با مادر و‌ پدرم. و حالا پسین چند دهه، همین دیروز، گنبد فیروزه‌ای شازده، مرا و دوچرخه‌‌ام را کشاند به تماشا. می‌پندارم یاد پدر، یاد مادر با آب و باغ و راغ و کاشی و مقرنس و آینه‌کاری و قوس و قرینه‌سازی‌‌های هنرورزانه شازده...